X
تبلیغات
رایتل
چند شعر از فرزانه شیدا  چاپ
تاریخ : شنبه 4 اسفند‌ماه سال 1386
   مــرا در اوج  خواهــــــــی خـــواهـــی یــافــــت        
 
 
مرا در او ج خواهی یافت
 
 ...اگرچه پا بر زمین
 
در خیابانها و کوچه های آرام و ساکت
 
  در راهم
 
مرا در اوجها خواهی یافت... که با پرواز قلبم ...  
 
 
             به عرش کبود آسمان...    
 
       
         در نیلی کُنج های سینهء آسمان     
 
 
         در صورتی سایه های آفتاب   
 
 
    و بنفشی ابرهای در گذر  
    
 
  در پروازم ...با بالهای خیال!!!
 
 
   مرا اگرچه در زمین  حیاتی ست
 
 
     در  آسمانها      پرواز است
 
 
 مرا همواره در غروب...
 
 
           در نور مهتابی شب....
 
 
     در  طلوع  سحرگاهی   آسمان....
 
 
   تا همیشه پرواز است!!!
 
 
 
  مرا روحی ست پر پرواز...
 
 
  ..... که بالهایش هرگز ...
 
    
 از پریدن باز نخواهد ماند...
 
 
("  اگر عاشق باشم )!!!
 
 
 
      مرا  در اوجها خواهی یافت
 
                                                  با عشق!!!
 
 
ف.شیدا 
     
 
 
 
   همیشه میتوان عاشق بود 
 
 ...اما...
 
   هرگز نمی توان "بی عشق" زیست
 
 
ف.شیدا 
 
            
 (  باد  )
 
    دل تنگم از جسارت باد... که آشفت موهایم را
 
  مگر نمیدانست ... دل  آشفتگی ام را؟!
 
    بیخبر   بود   مگر... که  با  او  نخواهم  رفت؟

   اگر چه با گستاخی خویش ... می کشد مرا؟

    گرچه  آرامم  نیست...

      اما  با  باد   همسفر    نخواهم  شد!!!
             
نمیدانم گریز او ز چیست؟

"من" اما در سفر

به تنهائی خویش خو کرده ام  

  با   باد   نخواهم     رفت

   زیرا  که  هم  سفر  تنهائی های
  
  این دل سرگردان نیست !!!

(از: فرزانه شیدا / ف.شیدا)